Evlenmeden önce "Dilediğimi yaparım, Hedeflerim var, Ülke gezmek istiyorum, İnsanlara yardım edicem, Evlilik mi? Neden, ne gereği var?" cümleleri en çok kullandığım savunma cümlelerim idi evliliğe karşı. Ben kaderciyimdir.. kısmet oldu ağzım ve dilim bağlandı ve şahane bir adamla evlendim.
Bekarken evli arkadaşlarıma gelin bu akşam kız kıza takılalım dediğimde hepsi "aa olur mu kız, eşimi-kocamı nasıl bırakırım evde yalnız" gibi vb. bir laf işitiyordum. Diyordum içimden alla alla ne olacak sanki çocuk evdeki.. ve bu lafımıda yuttum. İlk defa dün ayrı kaldık. Ben bir düğün merasimi için şehir dışına çıktım oda işleri dolayısıyla gelemedi. Bütün gece telefonda konuştuk. Aklım hep ondaydı.
Şimdi düşünüyorumda, dilediğimi, hedeflerimi, ülke gezmelerimi, insanlara yardım etmeyi onunla daha iyi yaparım. Daha bir sevigyle, daha bir arınmışlıkla, daha bir biz olma duygusuyla...
